Kahramanı Sürgüne Gönderen Kahraman Oldum

Bu romanı şiddetle tavsiye ediyorum, okuduğum en iyi romanlardan biri.

Harem var Kahramanlık var okunur

Kitap güzel ama hikaye çok sürükleyici değil normalde gece gündüz aklımda döner hikaye acaba noldu neler olacak gibi ama bu hikaye bana kendini düşündürtmedi

İdare eder gibi, fena değil.

Elroy'un kendi orijinal versiyonuyla karşılaştığı o anki şaşkınlığı ve aralarındaki o tuhaf, ayna benzeri diyalog gerçekten çok etkileyiciydi. Orijinal Elroy'un kopan kola bakıp "kendi ölümünü izlemek gibi" demesi tüylerimi diken diken etti! Isha'nın hissettiği o yoğun suçluluk duygusu ve ağlama sahnesi ise karakterlerin duygusal derinliğini harika yansıtmış, gerçekten içim burkuldu. Ancak hikayenin bu kadar can alıcı ve dramatik bir noktasında, birdenbire "sıradan insan" ile çay içilen o aşırı sakin odaya geçiş temposu biraz fazla hızlı geldi; o büyük yüzleşmenin yarattığı gerilim bir anda çok çabuk dağılmış gibi hissettirdi. Yine de bu gizemli atmosfer ve karakterlerin arasındaki o ince bağlar sonraki adımları çok merak ettiriyor.

Orijinal Elroy'la karşılaşma sahnesindeki "ağaç kütüğü ve karınca" benzetmesi, kimlik ve kopya bilinç temasını çarpıcı şekilde özetlemiş; Isha'nın suçlulukla ağlaması da duygusal yükü net taşıyor. Tek olumsuz nokta, özellikle ilk sahnede diyalogların kime ait olduğunu ayırt etmenin zaman zaman zorlaşması.